|
 Hallo “OS2010-thuisblijvers”, Zo staan jullie in onze adressenlijst van Outlook. Onderstaand de laatste bijdrage. We hebben heel veel leuke reacties gehad. Indien we daar nog niet op gereageerd hebben, dan hierbij alsnog bedankt voor jullie reactie. Het was leuk om te doen en is ook voor ons zelf handig als naslagwerk. Met vriendelijke groeten, Bert Zaterdag 27-02-2010 Om 04:10 gaat de eerste van de wekkers die we gezet hebben. Snel douchen, aankleden en de koffer dicht persen. Er zou meer ruimte in de koffer moeten zitten omdat ik oranje kniekousen achter heb gelaten. In één van de kousen was een enorm gat ontstaan. Wel jammer om de kousen achter te laten. Ik had ze gewonnen met de quiz die Frans Pot vier jaar geleden in de bus naar de Olympische spelen van Turijn organiseerde. Frans Pot vorig jaar helaas veel te vroeg overleden, Gerhard Kolkman haalde het op de website van de supportersvereniging Mark Tuitert al aan: we denken nog vaak aan Frans bij het bezoeken van schaatswedstrijden! Even voor 05:00 willen we naar buiten gaan om op de taxi te wachten, als de telefoon gaat. Het is de taxicentrale die meldt dat de taxi voor de deur staat. Buiten is het druilerig nat. De rit naar het vliegveld verloopt soepel. Het is natuurlijk op dit moment van de dag nog niet zo druk op de weg. Op het vliegveld aangekomen staan de dames al te wachten bij de balie van Continental Airlines. Gistermorgen heb ik al online ingecheckt om daarmee de gewenste stoelen uit te kiezen. OP de vlucht van Vancouver naar Houston zitten we allemaal bij elkaar. En op de vlucht van Houston naar Amsterdam zitten de dames wel bij elkaar maat niet bij ons. In Houston hebben we anderhalf uur om over te stappen. Wij denken vooraf dat kort zal zijn omdat we in Houston door de douane heen moeten. En Amerikaanse douane kennende zal dat eer een tenenkrommende en langdurige gebeurtenis zijn. Dan blijkt dat we op het vliegveld van Vancouver al door de Amerikaanse douane gaan. De tijd die hiermee gepaard gaat valt mee. Maar de douane beambten zijn wel van het lompe Amerikaanse soort. Elke vorm van fatsoen ontbreekt bij deze mensen. De douane beambte die Annemarieke en mij “behandelt” vraagt wat het doel van ons bezoek aan Amerika is. We houden ons in en antwoorden dat we doorreizen naar Amsterdam. Later zeggen we tegen elkaar dat we eigenlijk hadden willen zeggen: zo snel mogelijk er weer uit!. Maar goed, we komen er allemaal door met de benodigde stempels en visa in het paspoort. Nog tijd genoeg voor een koffie met een cookie. We hebben immers nog niet ontbeten. Het vliegtuig vertrekt op tijd en biedt ons bij het opstijgen nog een glimp op de Olympic Oval van Richmond. Onderweg naar Houston kunnen we live televisie kijken. Er zit wel een hinderlijke blauwe balk in het scherm met daarin de tekst dat deze verdwijnt als je even je creditcard door een gleuf haalt naast het scherm. Het schaatsten (finales ploegenachtervolging) is dan nog niet begonnen. In Houston komen we aan bij gate E21 en we moeten weer vertrekken bij gate E18. Deze gates zijn bijna tegenover elkaar op de betreffende pier. Omdat we hier niet meer door controle hoeven hebben we tijd om even wat te drinken in dezelfde kroeg waar we op de heenreis de 5000m heren hebben gezien. We kunnen nu de halve finale dames ploegenachtervolging zien. De volgende halve finales worden bij de dames gereden: - Japan - Polen
- Duitsland - USA
Japan wint van Polen en Duitsland wint nipt van USA. Bij de dames zal de finale van de ploegenachtervolging gaan tussen Japan en Duitsland. Dan moeten we naar onze volgende vlucht en zien we dus niet of de Nederlandse heren brons halen bij de ploegenachtervolging. Later blijkt een van de dames de gsm net lang genoeg aan te hebben laten staan om een sms te ontvangen dat het gelukt is. We hebben er op de valreep toch nog een bronzen medaille bij. De vlucht van Houston naar Amsterdam vindt grotendeels in het donker plaats. Ik probeer wakker te blijven om dan morgenavond bij thuiskomst hopelijk direct weer in het goede slaapritme te komen. Tegen 08:30 plaatselijke tijd landen we op Schiphol. Ook in Nederland is het nu druilerig. We gingen weg met winterweer. Het duurt enige tijd voor we allemaal onze koffer weer hebben. Als we dat voor elkaar hebben, gaan we door de deur en worden de dames opgewacht door afvaardigingen van hun thuisfront. We nemen daar afscheid van de dames (gaan met auto naar huis) en gaan op weg naar de treinperrons. Wij gaan met de trein oostwaarts. In Deventer nemen Annemarieke en ik afscheid van Tom. Hij gaat door naar Hengelo. De fam. Visser Sr. staat ons op te wachten in Deventer en brengt ons naar de Springerlaan. We brengen de rest van de dag een beetje gammel door en kijken o.a. naar terugblikken op de Olympische spelen. We moeten morgen allebei weer aan het werk. Eerst vanavond lekker slapen in ons eigen bed (zonder Terror Bandit!!!). Misschien dromen van Sochi 2014…….. |
